ایـــنـــ چــشمـها پـلـنــگ فــراوانــــ گــرفـتــه اند..

این واژه ها که هیئت انسان گرفته اند

تنها برای دیدن تو جان گرفته اند

تنها، نه واژه که جهانی به نام تو

عاشق شدند و راه بیابان گرفته اند

حتی کبوتران سراسیمه ی جهان

در سایه سار امن تو سامان گرفته اند

این ابرهای هیچ نباریده بر زمین

از چشمهای سبز تو باران گرفته اند

تنها نه صید چشم تو هستند آهوان

این چشمها، پلنگ فراوان گرفته اند

شیرینی غزل که برای تو گفته اند

شور جوانیست که پیران گرفته اند

تنها به شوق دیدن رویت مسافرند

این عاشقان که راه خراسان گرفته اند

به خــویــشـــم وا مــگذار..

به عشق پاک تو ام زنده یا امامِ رضا

در آستان تو ام بنده یا امامِ رضا

چه بارگاه بزرگی که رشک شاهان است

شگفت و در خور و تابنده  یا امامِ رضا

چه با تضرع و زاری به سویت آرم روی

و قلبی از غمت آکنده یا امامِ رضا

به خویش وا مگذار و مران ز درگاهت

مرا تو زنده ی پاینده یا امامِ رضا

خدای را زگنه سر فکنده ام در یاب

دل از زمین و زمان کنده یا امامِ رضا

مرا و جمله ی زوّار را عطا فرما

به چشم شوق و به لب خنده یا امامِ رضا

یــک جــمـــع نــکــوشــیــده رســیــدنـــد بـــه مــقــصــد ..

مردان خدا پرده ی پندار دریدند                      
  یعنی همه جا غیر خـــدا هیچ ندیدند
هردست که دادند ازآن دست گرفتند             
 هرنکته که گفتند همان نکته شنیدند
یک طایفه را بهر مکافات سرشتند                  
یک سلسله را بهر ملاقات گزیدند
یک فرقه به عشرت در ِ کاشانه گشادند        
 یک زمره به حسرت سر ِ انگشت گزیدند
جمعی به در ِ پیر خرابات خرابند                      
قومی به بر شیخ مناجات مُریدند
یک جمع نکوشیده رسیدند به مقصد                
یک قوم دویدند و به مقصد نرسیدند
فریاد که در رهگذر آدم و خاکی                       
بس دانه فشاندند و بسی دام تنیدند
همت طلب از باطن پیران سحرخیز                
زیرا که یکی را ز دو عالم طلبیدند
زنهار مزن دست به دامان گروهی                  
کز حق ببُریدند و به باطل گرویدند
چون خلق در آیینه به بازار حقیقت                  
ترسم نفروشند متاعی که خریدند
کوتاه نظر غافل از آن سرو بلند است              
کاین جامه به اندازه ی هرکس نبریدند
مرغان نظر باز ِ سبک سیر فروغی                   
از دامگه خاک بر افلاک پریدند

سخنان پند آموز..

حادیثی ازسیدالشهدا (ع)

 حدیث (1) امام حسین علیه السلام فرمودند:

لاتـَرفع حــاجَتَک إلاّ إلـى أحـَدٍ ثَلاثة: إلـى ذِى دیـنٍ، اَو مُــرُوّة اَو حَسَب جز به یکى از سه نفر حاجت مبر: به دیندار، یا صاحب مروت، یا کسى که اصالت خانوادگى داشته باشد

(تحف العقول ، ص 251)

حدیث (2) امام حسین علیه السلام فرمودند:

أیما اثنَین جَرى بینهما کلام فطلب أحدهما رضَـى الاخر کانَ سابقة الىَ الجنّة 
هر یک از دو نفـرى که میان آنها نزاعى واقع ی و یکـى از آن دو رضایت دیگرى را بجـویـد ، سبقت گیـرنـده اهل بهشت خـواهـد بــود

(محجه البیصاء ج 4،ص 228)

حدیث (3) امام حسین علیه السلام فرمودند:

لاأفلَحَ قـَومٌ اشتَـروا مَـرضـاتِ المَخلـُوق بسَخَطِ الخـالِق 
رستگـار نمیمیراند مـردمـى که خشنـودى مخلـوق را در مقـابل غضب خـالق خریدنـد

(تاریخ طبرى،ص 1،ص 239)

حدیث (4) امام حسین علیه السلام فرمودند:

إنَّ شِیعَتَنا مَن سَلمَت قُلُوبُهُم مٍن کلِّ غَشٍّ وَ غِلٍّ وَ دَغَلٍ 
بدرستی که شیعیان ما قلبشان از هرناخالصی و حیله و تزویر پاک است

(فرهنگ سخنان امام حسین ص/ 476)

حدیث (5) امام حسین علیه السلام فرمودند:

لا یأمَن یومَ القیامَةِ إلاّ مَن خافَ الله فِی الدُّنیا 
کسی در قیامت در امان نیست مگر کسی که در دنیا ترس از خدا در دل داشت

(مناقب ابن شهر آشوب ج/4 ص/ 69)

(بحارالانوار،ج78،ص120)